NA SKALCE
NA SKALCE
Data: 2 maja 2021
Gdzie: Jasna Góra sala Papieska
Twórcy:
w roli kardynała Piotr Piecha
reżyseria, scenariusz, scenografia, muzyka:
Jarosław Tochowicz
Produkcja:
Produkcja: Piotr Piecha, Jarosław Tochowicz
Stowarzyszenie „Skałka” na Skałce
współpraca produkcyjna
Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej, Kraków Podzamcze 8
Spektakl składa się z 4 części: Rywałd, Stoczek, Prudnik, Komańcza.
Przedstawienie trwa trochę ponad 3 godziny
Gdy Kardynał Stefan Wyszyński stanął na Placu Zwycięstwa w Warszawie w 1979 r na przeciw Jana Pawła II jako duchowy przewodnik Polaków miał za sobą wielką drogę odbudowy fundamentów wiary katolickiej w Polskim społeczeństwie.
Drogę, która ciągle raz więcej raz mniej była podmywana przez komunistyczne władze PRL.
Ale zanim to się stało kardynał Stefan kardynał Wyszyński przeszedł trzy letnie uwięzienie (1953-1956).
Pierwsze dwa lata zmuszony był do życia w całkowitej izolacji (Rywałd, Stoczek, Prudnik Śląski) w ostatnim roku reżim więzienia złagodzono (Komańcza).
W trakcie tych 3 lat kardynał przygotował siebie, swoja duchowość i zaprojektował podstawy obrony wiary na najbliższe 15 lat.
Czy to przez
Odnowienie ślubów Jasnogórskich Narodu Polskiego,
czy to przez
Nowennę Tysiąclecia,
czy to przez
Peregrynację obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej po Polsce.
W trakcie uwięzienia kardynał prowadził zapiski z upływających dni. Opisywał w nich utarczki ze strażnikami, represje władz ale przede wszystkim opisywał swoje drogi duchowe. Swoje rozmowy z Bogiem i z Matka Bożą.
W naszej inscenizacji skupiamy się właśnie na tych tropach.
Świat który jest więzieniem, bo tak opisywał go kardynał Wyszyński, znajduje swój rytm w człowieku uwięzionym.
Pokazujemy kardynała więźnia, który skupia się na Bogu i swojej drodze do Boga i przez to odnajduje wyzwolenie dla Narodu.
Kardynałowi udaje się to osiągnąć bo, od pierwszych dni swego uwięzienia, narzuca sobie rygory stałego powtarzalnego harmonogramu, rygory dnia naładowanego pracą duchową, modlitwami przemyśleniami.
Wielkie znaczenie dla kardynała Wyszyńskiego miała też praca w ogrodzie, obserwacja najbliższej przyrody – był znawcą i wielbicielem przyrody.
Represje władz komunistycznych są w naszej inscenizacji kontrapunktem do działań duchowych kardynała.
Przedstawienie zostało realizowane tradycyjną formą teatralną w sposób zrozumiały dla przeciętnego odbiorcy.
Cały spektakl, jest prezentowany jednorazowo z przerwami lub przez kilka dni w częściach.
Spektakl Opisuje przemianę bohatera kardynała Stefana Wyszyńskiego
W części Rywałd
widzimy zagubionego, przestraszonego człowieka i kapłana, który instynktownie wie gdzie jest zło i podejmuje walkę z sobą samym aby sie nie załamać.
Kardynał dręczony fizycznie, przezwycięża poniżenie, stacza Hiobowy bój o zrozumienie samego siebie, odkrywa na nowo kalwarię dla siebie oraz czystość pracy fizycznej. Wyszyński poszukuje sensu swojego uwięzienia, którego na razie nie odkrywa.
W części Prudnik
Kardynał dalej szuka metafizycznego sensu swojego uwięzienia. Uważa, że to Bóg go uwięził a nie komuniści, że komuniści są zaledwie narzędziem w ręku Boga. Wyszyński doznaje szeregu oświeceń duchowych, które wskazują mu, że sensem jego uwięzienia jest duchowo -religijne stanięcie na czele narodu przez złożenie ponowne ślubów Jasnogórskich w imieniu i dla całego społeczeństwa.
W części Komańcza
Kardynał patrzy na otaczający go świat w nowy sposób. Inaczej postrzega ludzi przyjaznych i wrogów. Oświęcony odkryciami z Prudnika stara się jak najlepiej przygotować na przyszłe lata wolności. Wie, że komuniści nie popuszczą i nawet jak go wypuszczą będą nadal walczyć z Bogiem i kościołem o narodowe przewodzenie.
Kardynał stacza bój ze zwątpieniem, mierzy się z poczuciem pychy i fałszywej pewności siebie. Wszystko po to by widzieć świat jako harmonijne zespolenie prostoty i duchowości boskiej, które nadają sens życiu jego i polskiego społeczeństwa.
W ostatniej symbolicznej scenie widzimy Kardynała przewidującego swój przyszły los i historyczny los Polski.
Forma monodram monumentalny
to forma, łącząca wielogodzinne widowisko teatralne w częściach z ascetyczna formą monodramu aktorskiego. To co monumentalne -duchowa droga zostaje opowiedziane ascetyczną formą monodramu aktorskiego.
Prostota symboliki ale i epickie ujęcie duchowych wędrówek to istota spektaklu.
Pragnieniem twórców spektaklu jest prezentowanie go w małych miejscowościach, z dala od centrów kulturowych za darmo. Przedstawienie prezentuje kulturę teatralną na najwyższym poziomie.
Pragnieniem twórców spektaklu jest pokazywanie go w miejscach uwięzienia:
W każdym z tych miejsc w trakcie pracy nad spektaklem byliśmy osobiście poznając miejscowych ludzi. Byliśmy zachwyceni jak w tych miejscach pamięć́ o kardynale Wyszyńskim jest ciągle żywa i ważna.
Kardynał dla miejscowych to nie jest postać historyczna ale żywa idea i wartość. Przeprowadziliśmy na miejscu dziesiątki rozmów.
Dla widzów kontakt z tego rodzaju dziełem staje się duchowym wyzwaniem swego rodzaju peregrynacją od losu indywidualnego do zbiorowego.
Przedstawienia dotąd pokazywane były znakomicie przyjęte przez publiczność, która była pozytywnie zdumiona klasą przedstawienia, kunsztem aktora, znakomitą muzyką, scenografią i reżyserią.
Po spektaklach odbywały się spontaniczne dyskusje z widzami. Rzeczywiście spektakl wniósł w ich życie wiele radości i prawdy.
Obcowanie z przedstawieniem teatralnym takiej klasy przywracało widzom utraconą wiarę w TEATR. Zdumieni widzowie pytali „to tak można” nie wiedzieliśmy że tak można” .
Nasz monodram monumentalny przełamuje te bariery. Wracając do zbiorowego odbioru ważnych prawd duchowych.
Gdzie przedstawienie może być grane:
Spektakl w naszej inscenizacji może być grany w małej sali teatralnej jak i wielkiej nawie kościoła i za każdym razem zachowuje niezwykła moc.
Podczas prezentacji monodramu monumentalnego zobaczyliśmy na własne oczy, że to możliwe Pokazywaliśmy przedstawienie w Krakowie, w kościele i Seminarium duchownych, na Jasnej Górze w wielkiej sali Papieskiej, w Muzeum Jana Pawła II w Wadowicach, fragmenty w Zakopanem w Rywałdzie jako wielodniowy serial w Prudniku.
Przesłanie:
Spektakl przywraca wiarę̨ w Teatr, w ludzi, w ład niszczonego świata.
Specjalne podziękowania dla:
Instytutu Prymasa Wyszyńskiego
Sanktuarium św Józefa w Prudniku (Ojcowie Franciszkanie)
Sanktuarium Matki Bożej Rywałdzkiej (Bracia Kapucyni)
Sanktuarium Matki Pokoju w Stoczku Klasztornym (Księża Marianie)
Klasztorowi Sióstr Nazaretanek w Komańczy
